امشب هم چهارشنبه بود و هم چهارمین روز از ماه نوامبر، یک ماهه که ما سه تا (من و سحرک و ننه سحر ) بدجوری زدیم به تیپ و تار هم و هر سه با هم قهر بودیم . وقتی ننه سحر کوله اش رو برداشت و زد به دل جاده، لبهاش بهم قفل بود ، قفل سکوت ! داشتم فکر میکردم بین لجبازی این پیرزن و اون کودک ، انگار من باید میانجی بشم، اما صبح که گل زرد پرپر شده رو توی سطل آشغال دیدم فهمیدم سحرک خیلی ناراحته و انگار قرار نیست از خر شیطون پایین بیاد و همچنان مثل یکماه گذشته خودشو توی کمد تاریک ، پشت لباسها قایم کرده و زانوی غم در آغوش کشیده و قهر قهره !
امشب ننه سحر چهارساعتی با سرعت راه رفت هر چه می دویدم بهش نمی رسیدم تا بلکه بتونم شانه به شانه اش باشم ، اما صدای قدمهایش روی آسفالت یخ زده با صدای خش خش برگهای زرد و نارنجی پاییزی که لگدمال می کرد در گوشم بود، ولی اون فقط به آهنگی که چهار ساعت پشت هم در گوشش تکرار می شد توجه داشت . بغضش شکست و اشک گوشه چشمش ، تگرگ روی گونه هایش شد .دیگه طاقت نیاوردم ، باید آشتی می کردیم ، یکم دویدم تا بهش برسم ، دست های یخ کرده شو توی دستم گرفتم . ایستاد . بغلش کردم و سرمای تنهاییش رو در آغوش گرفتم ، نگاهش پر از سوال بود ، هدست رو از گوشش در آورد و آهنگی که مدام گوش میداد رو شنیدم :
شبیه تو پرنده ای
که میرود به سمت خورشید
شبیه من ترانه ای
میان شعله های تردید
نشسته ام به انزوا
به رنگ و بوی بی پناهی
به خلوتم نمیرسد
حضورِ روشن پگاهی
غزل نشد خیال من
جنون من نگفته باقیست
چه ترسم از ستیز شب
که صلحِ سینه ام چراغیست
شبانه ی بی صدائیست
ترانه ای بی تو دم نمیزند
به ساعت بی حواسم
ببین که عقربه قدم نمیزند
بخوان که با صدای تو،جوانه میزند سرودم
حریق آفرینشیـــ به هیزم تر نبودم
من ایستگاه آخرم،عبور آخرین قطاری
در امتداد ساقه ام،تو ارتفاع بی مهاریـــــ
قلمروام تویی بمان
که این سرای بی سرانجامیست
عبور گیج قاصدک
همان حمل بی پیغامیســـت
http://youtu.be/1NZgHVMRA5U
این آهنگ چاتار رو من برای اون و اون خطاب به من خواندیم با هم ولی سحرک هنوز با هر دوی ما قهره، گرچه بیت آخری برای اون بود ولی حاضر نیست هیشکی رو ببینه قهرِ قهره !
){kind=link}