زانوهایم میان دامن مشکی و تنگم روی زمین سرد کلیسا بود. شمع تازه ای روشن کردم و آن را گذاشتم وسط شمع های آب شده روزهای گذشته. به چهره نورانی مجسمه مریم مقدس که فرزندش را در آغوش گرفته بود نگاه کردم و همراه با شمع سوختم و اشک ریختم. از بیرون کلیسا، صدای انفجار بمب و شلیک گلوله شنیده میشد. جنگ و مرگ، زیبایی شهر را نابود کرده بود. با هر صدای دیگری، درد تازه تری، بر جانم می نشست.
این جنگ لعنتی پایان ندارد!
در بزرگ و سنگین کلیسا باز شد. سرمای زمستان به داخل جست و شعله شمع را رقصاند. پسری هفت ساله با صدایی خفه از بغض، به لهجه ای خاص جیغ کشید: «کسی اینجاست؟ کمکم کنید!»
پالتوام را پوشیدم و دستکشهایم را دستم کردم و از راهرو بین صندلی های ردیف شده در سالن بزرگ و تاریک، دویدم طرف در! پسرک هم آمد طرف من، ران هایم را محکم بغل کرد. چهره ای آسیایی داشت؛ چشمهای بادامی، موهای مشکی لخت و لپ های تپل، با پوست سفید. نگاهم کرد و اشک ریزان گفت: «خانم! مادرم تیر خورده. کمکش کن نمیره. خواهش می کنم بیا خانم! بیا!»
دستم را گرفت و مرا به طرف در کشاند. سوز و سرمای هوا به صورتم هجوم آورد. باد از جهت مخالف می تاخت. چشمهایم را به سختی باز نگهداشتم. توی تاریکی، دست در دست پسرک، روی سطح یخ‌زده خیابان میدویدم، با همان پاشنه های بلند کفشم! زیر روشنایی نور مهتاب، متوجه رد خون روی برف شدم. صدای تیراندازی از دور و نزدیک گوشم را می آزرد. سایه ای پشت درخت‌ها تعقیبم میکرد. پسرک دستم را رها کرد و رفت سمت پیاده رو. من هم راه افتادم دنبالش. رد خون همچنان کنار کفشهایم بود. زنی زخمی تکیه داده بود به دیوار. پسرک دلداریش داد: «مامان، نگران نباش. این خانم کمکت میکنه. زود خوب میشی. من مواظبتم.» شال پشمی دور شانه های زن، خونی بود. آن را کنار زدم. پهلوی مجروحش را با پنجه بی رمقش گرفته بود!
دستم را دور کمرش حلقه کردم و گفتم: «خون زیادی ازت رفته. خونه ام همین نزدیکیه. بریم، عجله کن!»
به زحمت کمی ایستاد. سنگینی اندامش را تکیه داد به من و همراهم راه افتاد.
سر و صدای جنگ همچنان مغزم را می خراشید و درد می کشیدم!
قسمتی از داستان رودخانه سرخ
نوشته سحر امامی
پاییز نود و سه
){kind=link}