پروانه ی عاشق عشوهگری را رها کرده!
ایثار و مهرش را، نوازش شمع عاشقی که می سوزد را، از خاطر برده! حتا خاطره شکافتن پیله و طعم اولین پروازش هم نمی تواند ذره ای امید را به یادش آورد و از اینهمه دل خستگی اش بکاهد، درد غربت غبار غمی است که بر زیبایش نشسته!
حتا کنج تنهایی که او را در بر گرفته، نمی داند که برایش چه باید کرد! تو بگو چه کنم؟؟؟
قسمتی از داستان جاده /سحر امامی پاییز ۱۳۹۱
خانم دوروتا: «چی شده دخترم ؟چته ؟یه چیزی بگو آخه اینجوری دق می کنی!؟ » پگاه: «رفت! چون فهمید...
هرچه نیاز داشتم توی کیف کوله ای جا داده بودم. نگاهی انداختم به سرتاسر خانه. همه وسایل و در...
از جا برخاستم. اگرچه غذا و نوشیدنی گرم کمی حالم را جاآورد، اما هنوز احساس کوفتگی در بدنم داشتم....
سحرک با اخم اومده نشسته کنارم و از ننه سحر گلایه کرده (حریف زبون و منطق بچه های...
بیست سال پیش وقتی فقط از تو یک عکس می شناختم و آه و اشکی که تو چشم هر...
امشب هم چهارشنبه بود و هم چهارمین روز از ماه نوامبر، یک ماهه که ما سه تا (من و...
همین چند روز پیش بود که روی صندلی قد کشیده بودم رو نوک انگشتهای پام و توی کمدهای بالایی...
){kind=link}