رو انگشتهای پام قد بلندکردم و‌از دهن تاریکی اتاق خواب، یواشکی جستم بیرون تا مبادا ننه سحر بیدار بشه. دنبال صدای پچ پچ رسیدم به پنجره، هنوز چشمهام پلک پف کرده ام رو پس نزده بود و خوب نمی دیدم. قوزک پام خورد به پایه ی میز، لب پایینم رو با دندان گرفتم و صورتم رو جمع کردم، ابرو و پوست و چشمام رو تا نوک بینی بهم چلاندم و‌دردش رو تو نفسم خفه کردم.
با زور بالا بردن ابرو، پلکم رو باز کردم و دیدم سحرک چهارپایه زیرپاش گذاشته، پنجره رو باز کرده، نوک انگشتش رو آرام توی هوا حرکت میده و یه چیزی پچ پچ میکنه!
هول کردم : یه وقت خدای نکرده از طبقه چهارم نیافته پایین!
آهسته رفتم جلو شبیه پچ پچ اما یه کمی بلند، پرسیدم : «نخوابیدی؟!»
سحرک:« دارم واسه قاصدکم نامه مینویسم. یه کم طولانی شده. هنوز واسش خیلی خیلی گفتنی دارم، اما نمیشه همه رو بگم بهش .»
من:«چرا؟»
سحرک : « یه حرفایی نگفته که می مونن قشنگتر میشن، یه حرفایی هم گفتنی نیستن باید اونا رو دید، حس کرد، لمس کرد، چشید، نوشید، نفس کشید یا حتا… مرد!»
من : « مگه میشه گفتنی رو بمیری ؟! من که نمی فهمم چی میگی!»
گیسی که ننه سحر سر شب براش بافته رو باز کرده بود و باد بی پروا لای موهاش رو می بویید. رد نگاه دزدکی ماه که از اون بالا زیباییش رو تماشا می کرد و لبخند میزد گرفتم : « می دونم دلتنگ قاصدکی، اما همونطور که ما خوابیم و ماه چشم انتظار خورشید می مونه تا صبح بشه، تو هم یه کم منتظر صبح دیدار بمون، زود میگذره! قد شمردن انگشتای دست، اونم یه دست!
یا اصن بریم بخواب و صبح خودش میاد!باد قاصدک رو میاره می شونه روی سینه ات!»
نگاهم گیر کرد به گوشه ی پرده که باد تکانش می داد و آهی دل تنگم رو پر کرد: «حافظ چه نالی گر وصل خواهی
خون بایدت خورد در گاه و بیگاه …»
ننه سحر تکیه زده به در اتاق : «وقتی به یه بچه بگی صبر کن، هر ثانیه واسش هزار سال میگذره! اونم بچه ای که می خواد کودک بمونه و نه صبوری یاد بگیره و نه تجربه کنه و نه بزرگ بشه!»
ادامه داد : « بعد هم نمی دونی ننه باد آورده رو باد میبره؟! ما مسافریم و بقیه همه رهگذرن، هیچ همسفری هم همیشه نمی مونده، آخرش هم می بینی همه عمر خودتی و خودت، پس یا دل نبند یا تحمل دلکندن داشته باش!»
دی ماه نود و پنج
){kind=link}