جاده زندگی را طی می کردم که از کنار ایستگاهی ، بی اهمیت گذشتم
پس از چند متر، لحظه ای درنگ کرده و بازگشتم
آن بی ارزش چقدر به نظرم آشنا بود!؟
سالهای گذشته را مرور کردم…و
به یاد آوردم که روزی رسیدن به این ایستگاه بزرگترین آرزوی رویایم بوده
چقدر برایش اشک و التماس و نذر و نیاز کرده بودم ، چقدر تلاش و خیالبافی و سماجت! اماحالا پس از سالها بی تفاوت از کنارش گذشتم !؟
چه شده ، من دیروزی ام نیستم یا زندگیم؟؟
قسمتی ازداستان “جاده” نوشته “سحرامامی”
زمستان هشتاد و شش
با بلندشدن صدای هر رعد از آسمان، تکرار تهدیدها هم بلندتر می‌شد. مثل سایه‌های نحس روی دیوار سفید خانه‌ام!...
سحرک با اخم اومده نشسته کنارم و از ننه سحر گلایه کرده (حریف زبون و منطق بچه های...
بیست سال پیش وقتی فقط از تو یک عکس می شناختم و آه و اشکی که تو چشم هر...
خسته از این راه طولانی، دلتنگ و ناامید بود. نمی توانست قدم دیگری بردارد.کلافه از سفر، و بریده از...
توی رختخواب، از پشت پنجره، به آسمان مهتابی خیره بودم ، و تو پشت به من، بی توجه و...
رو برنگرداند و همانطور که نگاهش به بی انتهایی نامعلوم ثابت مانده بود، گفت: «تا وقتی وسط توفانی، حواست...
امروز شناسنامه ام را تغییر می دهم تا تکراری نباشم. مسیرها را مثل خرچنگ به پهلو، می روم تا...
از پنجره هواپیما نگاهی به زمین های زراعتی منظم تقسیم بندی شده انداخت. با صدای مهماندار که تا دقایقی...
){kind=link}