جاده زندگی را طی می کردم که از کنار ایستگاهی ، بی اهمیت گذشتم
پس از چند متر، لحظه ای درنگ کرده و بازگشتم
آن بی ارزش چقدر به نظرم آشنا بود!؟
سالهای گذشته را مرور کردم…و
به یاد آوردم که روزی رسیدن به این ایستگاه بزرگترین آرزوی رویایم بوده
چقدر برایش اشک و التماس و نذر و نیاز کرده بودم ، چقدر تلاش و خیالبافی و سماجت! اماحالا پس از سالها بی تفاوت از کنارش گذشتم !؟
چه شده ، من دیروزی ام نیستم یا زندگیم؟؟
قسمتی ازداستان “جاده” نوشته “سحرامامی”
زمستان هشتاد و شش
با بلندشدن صدای هر رعد از آسمان، تکرار تهدیدها هم بلندتر می‌شد. مثل سایه‌های نحس روی دیوار سفید خانه‌ام!...
امروز شناسنامه ام را تغییر می دهم تا تکراری نباشم. مسیرها را مثل خرچنگ به پهلو، می روم تا...
حکایت “مخاطب خاص” توی فیسبوک جریان همون به در میگم دیوار بشنوه هست فقط وارونه اش” رو دیوار می...
روزی میان تنهایی هایت تشنه و محتاجم بودی و آنقدر با عشق و احساسم لبریزت کردم تا سیر شدی...
سخت ترین مرحله ی زندگیش، پیله بستن دور خودش و صبورانه در تنگنایی که تنیده، خودسازی کردن، هست. با...
از بچگی رنگ آمیزی نقاشی ها رو دوست داشتم و بهترین سرگرمیم بود . اما اولین باری که تصمیم...
سحرک با اخم اومده نشسته کنارم و از ننه سحر گلایه کرده (حریف زبون و منطق بچه های...
آن روزهای خیلی دور را هنوز به خاطر می آورم. روزی که تو رنگ سبز را دوست داشتی تا...
){kind=link}